Page 69

۶۴ عبارت را چو گوهر بار سازد بسی اغیار را کو یار سازد به بزم مطرب خوش گو و خوشخوان که اندر مرده جان بخشد بالحان بنظم و نثر گردد نامه پرداز نو به زیر و بم دهد از عشق آواز پیام کبریائی جز سخن نیست بلاغ انبیائی جز سخن نیست سخن بالحن داؤدی هم آواز بتورات و بانجیل است هم راز سخن شد باز فرقان چاشنی گیر غلط کردم که قرآن است توفیر سخن دانسته در بالا و در پست زمین و آسمان را هم سخن بست چه خوب گفته شده بهترین گوہر گنجینه هستی سخن است گر سخن جان نبود مرده چرا خاموش است در خاتمه کتاب خود گوید حبیب الله ہزاران شکر سبحان که بردی قصه حسن بپایان بحمد الله کزین دریای خونخوار بر آوردی بسی لولوی شہوار بگفتی قصه پر داستانی اگر نگنتم غلط خوش بوستانی ورقہایش چمنہای پر از گل بہر یک گل چمن گشته بلبل عباراتش ہمہ گلہای ہمرنگ اشاراتش چو مرغان خوش آهنگ بیانش در صفا چون صحن کافور خطش عنبر فشان چون طره حور مرتب قصه نقلش مهیا لبان آبشار فرزه مسا ز باعنستان فرزه خوش ہواتر ز دامن کوه کابل با فضا تر بوفق سوره یوسف زقرآن ز اول بر دمش آخر بپایان