Page 70

۶۵ باحسن وجه چون کردم تمامش بشد احسن قصص نام گرامش بقدر چار ماه و روزکی چند گهرها جلیه شد با یک دگر بند ز تاریخ انچه از روی شمارست بسال هفت و هشتاد و هزارست ازین گفتن ندارم فخر بسیار مبادا کس کند زین گفته ام عار اگر چه پخته ام حلوای شیرین چو حلوای نظامی نیست رنگین بسے راندم فرس از تیز گامی نبردم ره بجولان گاه جامی خدایا بر حبیبی بخش عصیان بحق یوسف و یعقوب کنعان وفات مولانا حبیب الله کابلی که از فرزه کوه دامن است غالبا بعد از هزار و نود است ـ والله اعلم ـ خاور کابلی صاحب تذکره روز روشن مینگارد که میرزا محمد اکبر بن میرزا مهدی خان کابلی از فرقه قزلباش نواحی کابل است و در زمان قیام شهر لکهنو با والد ماجد اتحادی در دشت است از اشعار او این است نبود سلسه جنبان کلامم که بدہر بسته ہند و فایش دل آزاد من است غالب نامور آن کش اسدالله خوانند شاه ملک سخن و مرشد و شاد من است وله رباعی دیشب که بکوی میفروشم بردند دادند پیاله وز هوشم بردند هر چند که گفتند حریفان بخند القصه نرفتم و بدوشم بردند