Page 42

۳۷ و مرتبهٔ والا داشت و بغایت متوکل بود تا مدت هفتاد سال در شهر دهلی بماند و سجانه شخصی از اغنیار نرفت با وجودیکه هیچ چیز از نقد و جنس اورا نداشت و از غایت مشغولی او ندانستی که امروز کدام روز است و کدام ماه خویش و بیگانه و درویش و منعم پیش وی یکسان بودند. روزی از وی پرسیدند که در مخدوم برادر شیخ فریدالدین اجودهنی تویی گفت برادر صوری منم برادر معنوی کسی دیگر باشد - باز پرسیدند که متوکل تویی گفت نجیب الدین متوکل کسی دیگر باشد که من توکل ندارم - (خزینتہ الاصفیا) صاحب اخبار الاخیار میفرماید که روزی بروز عید درویشان در خانه نجیب الدین متوکل جمع آمدند و ماحضری خواستند وی اندرون خانه رفت و از اهل خود ماحضری خواست گفت که امروز روز باینطرف بوی طعام بمشام ما و بچه ها نرسیده است - گفت اگر چادر باشد بده گرو کنم - اهل بگفت چادر حاضر آمد در قعه بر رقعه دوخته آن هم قابل گرو نبود - آخر ناچار شد و کوزه آب پرکرده پیش درویشان آورد گفت که ماحضر همین است درویشان اهل دل بودند آنرا بتعظیم گرفته بنوشیدند - چون رخصت شدند شیخ شکسته خاطر شده ببالا بام رفته بیاد حق مشغول شد و بادل خود میگفت که چنین روز عید بگذرد و در حق فرزندان من طعامی نرود و مسافران بیایند و همچنین نامراد باز گردند - ! درین اندیشه بود که شخصی از بالای بام فرود آمد و این بیت میخواند :- بادل گفتم ولا خضر را ببینی دل گفت اگر مرا نماید ببینم و گفت ای متوکل فرشتگان کوس توکل تو بر عرش میزنند و تو برای طعام در دل خود جنگ میکنی و من هم طلبگار آمده ام بر و برای من طعام بیار شیخ دانست که خضراست تسلیم و تعظیم کرد و گفت که در خانه من طعام موجود نیست و حق میداند که برای نفس خود