Page 103

۹۸ تا کشندت خوبرویان در بغل همچو شیشه با درون صفا باش می نباشد مجلس توحرام ⁕ که بود در بهشت باده حلال ایکه پا می نهی براه طلب گر ز بد بگذری نکو کردی مرکب سعی خویش را میران تا بجای که حمله او گردی صاحب نفائس الماثر مینویسد که : مولانا قاسم مرد فانی صفت و از مقیدات وارسته است . چنانچه میفرماید - از کاهی بیدل مطلب زہد و صلاح زانکه از دائره اهل خرد بیرون است وقتیکه مولانا در جونپور با بہادر خان مصروف بود مولانا غزالی با خان زمان بیشتر ملاقات مینمود. شبی خان زمان بمولانا قاسم گفت که مردم باین عقیده اند که شما با مولانا غزالی صحبت به نفاق دارید میخواهم حقیقت حال بر ما روشن شود مولانا در بدیهه گفت . ؎ گاهی چو غزالی شده ملک سخنم زانروی ستایند بہر انجمنم گویند که جامی و علی شیر که بود جامی است غزالی و علی شیر منم مولانا غزالی نیز در جواب فرمود ؎ کامی بجهان نکته سراچو تونیت کس در سخن حسن ادائی چو تونیت کردی بسخن ربوده خویش مرا کاهی چو من و کامر بائی چو تونیت گویند وقتی مولانا قاسم ضعفی داشت - خان معظم بانکه از اسپ افتاده پایش المی یافته بود بعیادت مولانا رفته و مولانا فرموده ؎ ماندی قدم بناز روی نیاز من در دی مباد پا ترا سروناز من