Page 77

۷۲ ( مثنوی ) ۱ ( در تدبیر و سیاست ) همی تا بر آید بتدبیر کار - مدارای دشمن به از کارزار چو نتوان عدو را بقوت شکست - بنعمت بباید در فتنه بست عدو را بجای زیان زر بریز - که احسان کند کند دندان تیز مراعات دشمن چنان کن که دوست - مر او را بفرضت توان کند پوست حذر کن ز پیکار کمتر کسی - که از قطره سیلاب دیدم بسی مزن بر سپاهی ز خود بیشتر - که نتوان زدن مشت بر نیشتر اگر زو تواناتری در نبرد - نه مردیست بر ناتوان زور کرد اگر پیل زوری و گر شیر چنگ - بنزدیک من صلح بهتر که جنگ چو دست از همه حیلتی در گسست - حلال است بردن بشمشیر دست اگر صلح خواهد عدو سر مپیچ - و گر جنگ خواهد عنان بر مپیچ که گروی ببندد در کار زار - ترا قدر و قیمت شود صد هزار و را و پای جنگ آورد در رکاب - نخواهد بمحشر از تو داور حساب تو هم جنگ را چون کینه خواست - که با کینه در مهربانی خطاست چو با سفله گوئی بلطف و خوشی - فزون غدرش کبرو گردنکشی