Page 30

- ٢٥ - در جهان شاهدی و ما فارغ * در قدح جرعه و ما هشیار رخت بردار ازین سرای که هست * بام سوراخ و ابر طوفان بار چون ترا از تو پاک بستانند * دولت آن دولت است و کار آن کار با چنین چار پای بند بود * سوی هفت آسمان شدن دشوار آفرینش نثار فرق تواند * بر مچین چون خسان ز راه نثار راه توحید را بعقل مپوی * دیدۀ روح را بخار مخار بخدا گر کسی تواند بود * بی خدای از خدای برخوردار چه روی با کلاه بر منبر * چه شوی باز کام در گل زار خود کلاه وسرت حجاب تواند * تو میفزای بر کله دستار کله آن گه نهی که در فتدت * ریگ در موزه كيك در شلوار ره رها کرده از انی گم * عز ندانسته از انی خوار نشود دل چو تیر تا نشوی * بی زبان چون دهانۀ سوفار نه فقیری چودین و دنیا گشت * مر ترا پای بند و دست افزار نه فقیهی چو حرص و نخوت گشت * مر ترا فرع جوی و اصل گذار عالمت غافل است و تو غافل * خفته را خفته کی کند بیدار غول باشد نه عالم آنکه ازو * بشنوی گفت و نشنوی کردار کلبۀ کاندر و نخواهی ماند * سال عمرت چه ده چه صد چه هزار دعوی دل مکن که جز غم حق * نبود در حریم دل دیار ده بود آن نه دل که اندر وی * گاو و خر گنجد و ضیاع و عقار