Page 44

گرفته عهد ز هر يك جدا و با مهری شكست عهد نمو دندترك پيمان را ستم بكس نكند ر و نما بد از تقوی محال اگر بر هند از عقو بت فر دا مطايبه با زوجهٔ خودگفته حرم محترم زاده حاجی می گفت گرچه گستاخی محض است ولی میدانم در گه عقد زفاف آنچه ستودی خودرا تو نگفتی که منم امجد ار باب عقول نزد حکام او لوا لعزم و خوانين بزرك بلبل گلشن پاکان نه گل بی باکان روي من هند بو دگیسوی من مشك ختن نقطهٔ مر کز تمکین هنر مندا نم كه مه مدرسه ام گوشه دا را لحفاظ با کرم در همه روی زمینم حرف است انچه در وهم رسد نعمت الوان دارم خدمم حور بهشتي حشمم زاد پری خانه سامان بعما ر نکده ام تو برتو از گروه شعرا در صف ارباب کمال دوستانم همه محبوب الوالا برا رند كاي فقيه الظرفا با تو مرا گفتار است زوجه باشو هر خوددرهمه جا جسار است يك بيك حرف تو در سامعه ام گوشوار است نظم من شا في و نثرم همه شکر بمار است از دوا و ين من انجا بکتب اشعار است خاصه جائی که درو دورعمل سرشار است ظاهرم مملکت زنگ دلم تا ر نا ر است همه بر گرد سرم طوف کنان پرکار است بلکه پیوسته به طلاب مرا تکرار است در سخن باهمهٔ پشت جهانم کار است هر چه در فکر در آید بمثل انبا راست چا کرم سرو سهی پیره ام آدم خوار است رنگ بررنگ بعشر تکده خدمتکار است روز تا شب بدر زا ويه ام در بار است اقر بايم همه مقبول الو الا بصا ر است