Page 194

۱۸۸ نه تنها شکست از فراق تو دل فتاد از کف باده خواران بهار تو مست از می من ز روی تو مست مرا بی تو خود روز روشن شب است بیا ساقیا آب انگور ده می ده که طیاره بازی کنم می ده که بر باد عذرای بکر می ده که ایام کنکاش شد می ده که با صوفیان خموش من و بعد ازین خانقاه کرخ من و زاهد و حجره گوشه مریدی کنم تا مرادم رسد اگر صوفیان رد بابم کنند معاون شوم خو کنم با مدیر نه از بیم اطفال بیجا شوم بر آرندم از مرکز اعتبار نه رنجی کزان شر مساری برم شکسته سرو گردون پای من می و جام قابوق مینای من جز این نیست دیگر تمنای من به بین چون بود حال شبهای من بکوری آن خواجه زور ده بباز آمدن چاره سازی کنم شوم نیز اندیشه نیز فکر می ده که سر جهان فاش شد نشینم چون گر به در صید موش بسر سنگ کوبم بمقصد کلخ بقر صحیف با امردان تو شه نشینم که حضرت بدادم رسد ز اعضای مکتب حسابم کنند گهی باز بر کاه خسیم بثر یثر چنان در سیوزم که رسوا شوم بوند م کشان سوی علاقه دار نه باکی که تشنیع خواری خورم