Page 15

۹ کمر چنانم زچه آسوده نشستی بكرخ پس مرا از کف خود مفت مده چون توفیق با مفرح خورو دربر بکشم همچون جان ورنه از دست تو فریاد کنم داد کشم یا روم ناله کنان نزد سلیمان زمان گویم اي حامي دين از تو مسلمانی یافت بازوی عدل ترا بوسه برغبت میداد خاک رو بی درت خیل اروپا كردي دیو از سعی تو در چاه خسارت محبوس بد و بد پیشه گرفتار چرا اسما عیل بزنش جرم کنش کنده بپایش افکن گروي از ذایقه فرط حیا گوش نکرد بفرستم سوي ارک از سر اخلاص و نیاز ناظم جیش مسلمان و ترقی ده ملك انکه ببر در که او مالك چین پشت دو تاست جتر او بر سر مظلوم بود بال هما ور چنینم زچه رو رخت کشی در پشپر یاچو طفلی که بخرمای دهد انگشتر یا به پیشانی من بوسه ده از من بگذر ناشود واقف ازین واقعه ارباب سیر والی ملك هری حاکم دو ران دا ور زندگي که دگر باره نگردد ابتر بالله امروز اگر زنده بدی اسکندر گرنمی بود به احوال خود ایشان مضطر دزد از قهر تو بگرفته دوان راه سقر باز باشد پی اشکار چو اهل دفتر ور نه این شوخ خلل افکند اندر کشور عرض قرطاس کنم بسته ببال کفتز نزد شاهی که بود بر همه افسر افسر ماحی باطل و باطلگری هر کا فر وانکه استاده بچا چاکر حکمش قیصر نیزه اش بر جگر ملحد بیدین خنجر