Page 114

۱۰۸ کسی که گشت بیاران خویشتن تسلیم چون به بنده گک زرخریده میماند بریش بسکه رسید است ریشخندکنان بخاشه که درو کلب ریده میماند همین مروت انصاف میرگازرگاه بکبك تیهو ئی در شب پریده میماند به نظم نثر تو گوزك کسی ندارد میل بدیك جوش نمك ناچشیده میماند اسیر دوستان گشتم گرفتار اینچنین باید شدم مغلوب نفس اكنون نكونسار اینچنین باید گوارای طبیعت گشته بزم حاکم و عامل لجام اینگونه میبو داست افسار اینچنین باید هوس دلا زبها آرزو زنجیر کردن شد پلی گون اینچنین در کار و شلوار اینچین باید بمستاجري دنیا روزگاری شد سحر خیزم پی این منجلاب تازه خر کار اینچنین باید بکنج مسکان جز ریش زاهد نیست مفتاحی بحس البول اسبان دم کفتار اینچنین باید گهی خم میشود که راست طامع چیست میدانی بقیل اهل نعمت تور و تلوار اینچنین باید جماعی در جماعی قانعی شهباش دل خوشکن مجشم تبك حرص نفس مسمار اینچنین باید تا جدا از خرد فهم شعورم کردند تکت نامزد فسق فجورم کردند من ندانم که زخورشید رمم چو نخفاش دیدن همنفسان بود که کورم کردند دی رفیق بسر بستر خودمیز ارید یا رب انصاف کجا رفت که چورم کردند مد جدی بسر سنك گذرگاه سرود گفت صد شکر که پابند قلورم کردند