Page 112

١٠٦ از وکیل منتخب پرسیدم از ملك هرات | گفت قبطی بود بر دو بروی از خون بسته اند زاب سبب تار تیغ عقل میدادند آب گوزك آن حدت همه بردو دافیون بسته اند در پشت هفت بام فلك كوس میزند | هر کو قدم به مشرب خنوس میزند جای و زیر امنیه خالی که كون کشان | مشتی هزار بر سر او افسوس میزند هر قحبه که بچه نا پاك زاده است | بر شرم خویش شوهر خود بوس میزند فخر جدیدیان بقدیمان عجب مدار | برق عاقبت بخر من فانوس میزند فعل عتیق بسکه شنیع او فتاد هاست | ترك جالم كرده و پروس میزند بیچاره بیخبر ز مساوات بوده است | کیکشن از جهل طعنه به پوس میزند دیروز ازوه آمده با مو ر قامه نو | امروز دم زدوستی روس میزند میگوز ك خموش هر انجه توان شکیب میزننی اهل ترانه بین که ز امپوس میزند دوش جانم بلب از بیم ورم در کف بود | بسکه مردم همه جو زیر چوسید اشرف بود نشنیدند سخن هر چه بقانون گفتم | داد د ردرد ه این طایفه بی مصرف بود غافل از حق نادان همه جاشورا و کید | دمن مردم دانا همگی انگف بود متفرق شده ارباب دعا گوی بکوی | در عقب طائفه شمردف اند ر صف بود همۀ روي زمین در همه جا سك شده بود | گر لب بام ز جل قابه ثری عف عف بود