Page 106

بمنزلی که در و مدعاست می ترسد کسی که همچو من اول رفیق لنك گرفت مجوی آب حیا هیچگه ز چشم سفید کسی عرق نتوان از گل پلنگ گرفت شنیده بکرخ پیش ازین به نیمه شب به پنج ز خمه معاون حساب زنگ گرفت حرف الثاء به راستی است که در عذر کرده خلق ملوث چو زاهدی که کند پا و سر بدلق ملوث بعدل قاضی غوریان ظلم مفتی * كشك نمی کنم ابداً خو بشرا بحلق ملوث نه مفتیم نه مرا مسند قضا است میسر که معده را کنم از نافتا بحلق ملوث کسی که آتش دوزخ به آب تقوی گشته حلال نیست که خود را کند بطلق ملوثه مرا دو چیز ملوث بگوزگی دارد کهی به بته گاهی شدم بسلق ملوث جیفه دنیا گر انسان زلف کاکل بشکند کرگس حرص مرا بال توکل بشکند حلقه جمعیت این تن پرستان شیخ را عاقبت ز نارخوا هد بست کچکول بشکند اینقد ر از بهر روزی مقصد گردون مخار پنجه تدبیرت از تشویش اتکل بشکند تیشه امسال نزا هد گر برآید زاستین نخل ا مید سخارا شاخ و شنگل بشکند يا كله دا ر هری بکره سلام ما بگو کا ین حباب از موجۀ دریای کابل بشکند ( * ) ملا حیدر مفتی کشک