Page 107

دست از بهر طمع در جیب نامردان مکن کاندرین کهدان به آسان گردن چل بشکند گرسگ ارباب عزت شد جماعی عیب نیست مشک تاتاری زخت بوی عنصل و بشکند عمرها از بهر یاران شوله یخ کردم نشد همچو طاقر که بهر دوستان گشتم دو تو تیغ نهارم تا مگر اسباب حق شان شود یار ز حمت میکشم چون مورمی پیچم چومار گاه بودم شور و گه شیرین گاهی بیمزه مست کردم پشته یکرنگی با هم نگسلد قروحه حرص رفیقان بسکه سخت افتاده بود از برای خاطر شان روسیه کردم بوی پخته گان دهر را خامی نشد بیرون زسر بو در هرگس چو سگ خود را پیخ کردم نشد که مقوس گه مقرنس گاه یخ کردم نشد بلکه اسان تر شود ز اخلاط اخ کردم نشد این مقان از گاو تابای ملخ کردم نشد گاه زهر و که ترش گاهی تلخ کردم نشد تولمی ترسان دبقه ش بکست سیخ کردم نشد بهر تحلیل هر قدر حاوای مخ کردم نشد چون نشد بستردم از مهر نخ کردم نشد هرچه گرمی با کدو طيفان کج کردم نشد بارها از عیب پنهان جماعي چشم خود باز پوشیدم ز لطف از قهر رخ کردم نشد این زار کشته کیست که کس معجر ش نکرد و ین تنبر و سر ین که ز جا بمبه کرده بود و ین عضوا جبی زده تف نهاده را وین رقعه جات کیست که کس دفترش نکرد يك لوطي خبيث برغبت تو ش نکرد اندر تمام عمر کس احمرش نکرد