Page 100

٩٤ ای فقیر زمان صلح به غیر دا ل و د یل نگفت همه از جوش ماهیان می گفت حرف از جوی سلسبیل نگفت محراب در عیت حاکم سعی کر دم جز این دلیل نگفت که اگر ملك من نبود چرا بمن این نکته جبر ئیل نگفت از سخاو ت او جود و کرم غیر نسوار چای تیل نگفت تا ربط دام گفت وصف بهی اد رك آورد زنجبیل نگفت گتمش د در میان نهاد که من کارم اینست شرح پیل نگفت افلا ینظرون الی الا بل گفت احوال آل فیل نگفت من چو ها رون بشارتش دادم از بجز قهر رو د نیل نه گفت از جلال که داشت میفر مود شرم از حضرت جلیل نگفت رو ترش کرد گفت ای نیکوز گفتمش ایل گوی ایل نگفت بوسه زد بر محاسنش گو ژك او جوا ب ازته سبیل نگفت ما را که در زمانه بسراعتبار نیست زیرا که اعتبار جهان را مدار نیست در دیدۀ تعقل ادراك دیده ام دانا به بند د بد به اعتبار نیست روزی چو ازخزانه اوزاق میرسد محتاج آب و شوره بذر شیار نیست بیلچه که در عصا میبا شد