Page 10

قصيده كنم انشا تمام مدح غزل سروش گفت که ای عمر خویش کرده تباه چه لایق است ترا حمد خالق كونین زبان قاصرو تعریف چارده معصوم نه قوتی که ستائی چهار گوهر پاك نه سعدي كه ترا علم معرفت حاصل بلاغتت تو بفت ظرافت افشاده بگو چگونه رسیدی بوصل دلداری اعوذ گفتم و بعد از تنحنح و آروغ لبندر مسند عزت نشسته بودم دوش حشم به پیش خدم از قفا غضب آلود نهاده عود بر آتش گشاده نافه مشك كشيد نامه سر بسته که بدستم داد ستاده شد به ادب گوئیا ز طرف سبا نوشته بود حاجی عزیز باد پیام بآن محیط کمال و به آسمان جلال ویا حکایتی از رفتگان بحر به بر بلهو لعب به بیهوده روزگار بسر چه نسبت است ترا نعت شافع محشر بیان کاسد توصیف حضرت جعفر نه جراتی که کنی وصف ساقی کوثر نه انوري ونه بیدل نه میرزا مظهر تو هم زپند احبای خویشتن مگذر که از حیا سرو پامخفی ست در چادر شروع قصه نمودم بدین نهج از بر چنانچه ضابط پاتخت بر سر دفتر عرق ز چهره دوان چون مؤکلان سقر رسید قاصدی از طرف قريه عنبر (۲) شبیه نامه اصحاب راست در محشر چو هدهدی که دهد نامه را بقوه پر به آن صحیفه دانش به آن سر و سرور به آن گریوه دانش به نردبان هنر (۲) عنبر قریه ایست از قراء هرات نمبر ۲ حاجی عزیز مسکونه قریه عنبر خسر خود شا عر است