Page 11

بعندلیب خوش الحان عالم تجرید که اي عدیل تو در روزگار لم یوجد به نزد فکر تو پست است رفعت بالون بدرب حجره ات استاده هر سحر خاقان سرت ز نخوت کبر وغرور باد تهی مشا بخند ترا در حدیقه چون طلاب بخیل توست همه مالدار چون مسکین مباد مجلس عیش تو هیجکه خالی ببرج سعهء تو عفت مر است ساجدة قدش چو رسته شمشاد و در نگه آهو چنین جمیله شنید است گوش هوش قضا نه خود سرانه گذشت است سوی دشت و مزار برند فلاش چنان تند و چابك و افتاده بمش عقیق دوا بر و هلال و مژگان تیر ندیده است کشش ماور آ آئینه روی ندانمش که به تدبیر کرد ه با تقدیر برسته نخل بموز و نیش بباغ ارم بشاه باز شکار افگن همایون فر ولی بمثل تو در کامدار لم ينظر به پیش ذهن تو کندست حدت موثر بکفش کند تو خفت است هر شبی قیصر تنت قوي و دلت شاد و برکفت ساغر مدر سمند تر ا در سفینه چون چاکر بنزد تو ست خوانین سوار چون نوکر ز جام باده صافی و خواندن ششدر وجیه زیرك و نیکو خصال و سیمین بر خرام کبک دری خنده سر بسر شکر چنو لطیفه ندید است هیچ چشم قدر نه بیخودا نه سوی کوچه رفته و معبر که بی تامل تفتیش بر کشد جيكر بدن حریر ببین از دوا زده کمتر نخفته است به پهلوی او مگر خواهر ز کوه ساخته سرین ز موی داده کمر نبسته میوه بدل بردگیش شاخ شجر