Page 998

(۳۱) شماره (اول) سال دوم مجله کابل سینه از بغض چو دکان کبابی تاکی چشمها دوخته چون چشم شرابی تاکی فرقه بندی چقدر تفرقه انداز شدی سرمۀ خامشی بانگ هم آواز شدی ذوق پرواز دل پر تب و تابم در داد بی پرو بالی این مرغ کبابم در داد دل فریبی تماشای سرابم در داد نشه تشنه گی های حبابم در داد صبر چون پنبه زتاثیر فغانم سوزد گرکنم ضبط فغان مسکن جانم سوزد آخر آن اخگر دل ساغر فغفور نشد وای فریاد شکستن همه منظور نشد ناله لبریز ز پیمانه طنبور نشد دهر از نشۀ فریاد تو مخمور نشد نای را نای گلو جادۀ فریاد نشد روح پروانه این داغ خدا داد نشد ذوق نظاره شرر در دل حیران ز دورفت اشتیاق نگه از جنبش مژگان زدورفت یاد مژگان تو نشتر برک جان زدو رفت ناخن فاخته در سینۀ بریان زدو رفت بخت یاران بدم تیغ تغافل خوابید تو به از شامت اعمال تو برخود لرزید بقلم آقای سرور خان گویا هاتفی جامی و شعرای متاخرین بعد از هجوم لشکر خونخوار مغل و پیچدن طومار علم وادب بدترین دورهای فترت و انحطاط ادبی را وسط آسیا بخود دیده نهال برومند شعر و ادبش در خشک ترین صحراهای دور از آبادانی مانده است . کشور کهستانی ما نیز علی الخصوص بسائقه این قانون طبیعی و سکته ادبی سالهای دراز و روزگار کشالی این جور زمین و رشک آسمان را متحمل گردیده است ولی چون هر طلوع را غروبی در پی و هر غروبی را طلوعی در دنبال است بحکم همین روش روزگار بعد از دو صد چند ۳۲