Page 997

شماره (اول) سال دوم شاعر شیوایان افغان (۳۱) کوه طور از تو و هم کعبه عیسی از تست بخدا از تو بوالله به با الله از تست همه از تست بیا چشم تغافل بکشا گوش بر بانگ نی و غلغل قلقل بکشا کاهلی تابکی ای همت مردانه بیا باز ای ذوق، طپش در دل پروانه بیا بگذر از شید و ریا جانب میخانه بیا جان بکن صدقۀ لب بوسی پیمانه بیا باش ای معتکف میکده سرشار وفا شو پرستار وفا یار وفا دار وفا جرس قافلۀ راه عدم می شنوم نوحۀ خیل گرفتار الم می شنوم خنده و گریه درین ره پی هم می شنوم ناله های سلف از نای قلم می شنوم اینچنین بی خبر از شهر خموشان مگذر غافل از شیون فریاد اسیران مگذر طاقت را همه تن صرف فداکاری کن پشت بر کاهلی و غفلت و بیکاری کن دلبری پیشه کن و ترک دل آزاری کن یکنفس مهلت خود صرف به بیداری کن پیش از ان دم که ترا در قفس گور کنند دیدۀ عبرتت از خاک لحد کور کنند خانه جنگی بگذاریم بهم یار شویم از می اخوت وحدت همه سرشار شویم چشمها باز کنیم و همه بیدار شویم یعنی هفتاد و دو ملت همه هوشیار شویم چست بندیم کمر ، بیخ تعصب بکنیم شه رگ جهل ببریم سر بغض زنیم متفق از یکی و چینی و ایران باشد مهر هندی بدل ملت افغان باشد حبش و ترك و عرب يك دل و يك جان باشد لطف حق شامل احوال مسلمان باشد شرق انوار شود سینۀ پروانه ما لیلی علم نهد پا به سیه خانه ما مسلما تفرقه و خانه خرابی تا کی فرقه بندی پی سنی و وهابی تا کی ۳۱