Page 647

صفحۀ ( ۳۷ ) سال اول ـ مجلۀ کابل شمارۀ ( ۱۰ ) اشعار پرسوز وگداز آنها با آهنگهای شور انگیز موسیقی ملی امتزاج یافته یکجا در تهییج روحیات ملتی مصروف گردند . طبیعی است که افسرده ترین ارواح انسانی را بجدیت وفعالیت وادار می سازد . اما جای تأسف است که در چنین عصری از موسیقی ملی که داریم استفاده کرده نتوانسته ، بجادۀ خرافات موسیقی دیگران در سیریم . حالآنکه ما از خود موسیقی مستقلی داریم ، کسیکه اصولهای تغنی اقوام وعشایر مختلفۀ مارا زیر نظر و مطالعه قرار داده باشد ، اطلاع داشته خواهد بود ، که افغانستان نیز از خود ، سوای موسیقی که فعلاً تنها در کابل ترویج و تعمیم دارد ، موسیقی مستقلی را صاحب ومالک است . زیرا که آهنگ وتون مخصوص خوانش های اقوام مختلفه ما ( مانند اصول تغنی وخوانش چهار بیتی های وطنی وغیره درقسمتهای مختلفۀ وطن ) شکل مخصوص ملی خود را بنما اشعار می نمایند . که هیچ گاهی بموسیقی موجوده ربطی نداشته طرز خوانش مستقلی را داراست . و بدبختانه تنها در کابل و هرات است که بنا بر مراودات و تماس زیاد شان با هم جواران ، موسیقی ملی خویش را از دست داده ، اصول خوانش و تغنی دیگرانرا شعار خود قرار داده اند ، واین تمسك واعتياد رنگ دیگری بخود گرفته بطوری در مرکز و بعضی از نقاط تعمیم وشیوع یافت ، که چندیها مهارت و یا تلذذ از موسیقیهای مرده وکنه ، يك نوع فيشن وتجددی بشمار میرفت . ودر نتیجه مارا مغلوب خویشتن قرار داده روحیات مارا سست ، هیجانات ملی را سکته دار ، بالاخیره موسیقی ملی مارا که از موسیقی های پرشور و آفاق دنیا است در معرض بی اعتنائی گذاشت . واین قضیه برای ملت ومملكت اسفناك است . درصورتيكه موسیقی مستقلی داریم، جای آن نیست ؟ که از موسیقی های مندرس و فرسودۀ چندین ساله ملل منحطه متمتع و لذت بریم . بلکه لازم است ، همان موسیقی