Page 648

صفحه (۳۸) سال اول - مجله کابل شماره (۱۰) صحیح و پرشور ملی خویش را بمانند سائر موسیقهای دنیای متمدن مرتب و درزیر نوته آورده همچنانیکه دیگر مزایا وافتخاراتی را دارا هستیم ، استقلال موسیقی را نیز صاحب بوده ، روحیات پرشور ومکنونات قلبی خود را بواسطه آن بروز دهیم. هر چندیکه موسیقی و طرز خوانش امروزه ما (که معمول و متداول است در مرکز) دراساس و روی قوانین موسیقی هند گذاشته شده است. با وجود آنهم موسیقی ما درین چند سال تقریباً براه دیگری افتاده ، يك اندازه امتیاز به نسبت اساس خود پیدا کرده است. که برای مستمعینیکه با موسیقی موانست داشته باشند ؛ ظاهر میشود. وتقریباً این اسلوب نیم وطنی را میتوان از تقاضای روحیات ملی دانست زیرا که این تحول جزئی تقریباً زاده افکار عامه بشمار میرود ، واین را نیز از خاطر نبایست دور افگند ، که در چنین عصری باین اندازه يك تحول جزئی در موسیقی برای همچو مايك ملتی زنده ای کافی نیست. ما ازین کرده ، بخیلیها تعدیل و انقلاب بیشتری در موسیقی خویش احتیاج داریم هیچگاهی قناعت نخواهیم کرد ، که موسیقی مايك صورت صحیح ومستقلی بخود نگرفته پیوسته در تعقیب قوانین موسیقی همانی بیروح ومخنق احساسات مصروف باشد ، وما درعین حال ازان لذتی نبرده به آن افتخار نمائیم. برای ما لازم است که موسیقی مستقلی بمانند موسیقهای عالم شمول دنیای متمدن و آنانیکه در دنیای امروزی حیثیت و مقامی دارند ، داشته باشیم. وجای آنست ، که موسیقی مهیج و روح نواز ملی خویش را که بهترین افراد سلحشور ونماینده های احساسات پرشور ملی ما در دامنه جبال شامخه یا در کنار رودبارها ، مراتع وچرا گاهای وطن (چوپانان ، دهقانان وغيره وغيره ....) بر آن مترنم اند ، در تحت قوانین علمی ونوته آورده درقطار وردیف موسیقهای مللیکه امروز دنیا بکامشان میچرخد داخل نمائیم.