Page 631

صفحه (٢١) سال اول - مجلۀ کابل شماره (١٠) ناکس از فرمان پذیری کس شود آتش ار باشد ز طغیان خس شود هر که تسخیر مه و پروین کند خویش را زنجیری آئین کند باد را زندان گل خوشبو کند قید بورا نافۀ آهو کند میزند اختر سوی منزل قدم پیش آئینی سر تسلیم خم سبزه بروین نمو روئیده است پائمال از ترک آن گردیده است لاله پیهم سوختن قانون او برجهد اندر رگ او خون او قطرها دریاست از آئین وصل ذره ها صحراست از آئین وصل باطن هر شی ز آئینی قوی تو چرا غافل ز این سامان روی باز ای آزاد دستور قدیم زینت پا کن همان زنجیر سیم شکوه سنج سختی آئین مشو از حدود مصطفی بیرون مرو ضبط نفس نفس تو مثل شتر خود پرور است خود پرست و خود سوار خود سر است مرد شو آور زمام او بکف تا شوی گوهر اگر باشی خزف هر که بر خود نیست فرمانش روان میشود فرمان پذیر از دیگران طرح تعمیر تو از گل ریختند با محبت خوف را آمیختند خوف دنیا خوف عقبی خوف جان خوف آلام زمین و آسمان حب مال و دولت و حب وطن حب خویش و اقربا و حب زن امتزاج ما و طین تن پرور است کشتۀ فحشا هلاك منکر است تا عصای لا اله داری بدست هر طلسم خوف را خواهی شکست هر که حق باشد چو جان اندر تنش خم نگردد پیش باطل گردنش خوف را در سینۀ او راه نیست خاطرش مرعوب غیر الله نیست