Page 483

صفحه ( ۱۷ ) سال اول ـ مجله كابل شماره ( ۸ ) بدی كنند اگر ماه من باهل زمانه نميكنند ندانم پی چه كار نكوئی بكار تخم نكوئی بهر طريق كه دانی روان بكار كه می آيدت ببار نكوئی مكن به لكه منت خراب جامه جودت نكو نباشد اگر گشت داغدار نكوئی گرت اميد نكوئی بود بدا من محشر بكن مجای بدی نيز باز بار نكوئی كسی نميشود از كردهای نيك پشيمان بزندگی نكنی ترك زينهار نكوئی نگفته بد به نكوئی كسی بهيچ زمانه بود ستوده خلق اين ستوده كار نكوئی بود بدهر جز اين شيوه ننگ مردم دانا بهر زمان بود اسباب افتخار نكوئی مكن رويه جز اين پيشه ستوده كه دارد به پيش خالق و مخلوق اعتبار نكوئی جز اين طريق نكو نسپری بدهر طريقی رها كنی چه بدهر از چه رهگذار نكوئی نموده اند همين نام نيك حاصل هستی بهر دو كون نمودند بختيار نكوئی جز اين صفت نبود پرده پوش خلق جهانرا بصد هزار عيوب است پرده دار نكوئی اگر بدام غم و رنج روز گار اسيری كند زهر غمت آزاد غم مدار نكوئی بما ر خلق حسن باد سر زمين وطن را كه سر چو سبزه برارد زهر كنار نكوئی به نيك وبدا گرت شيوه نكوست رعايت شود بهر قدمت هر نفس دوچار نكوئی بدی بعاقبت بد كند دوچار كسانرا شنيده ؟ كه سری را دهد بدار نكوئی كند صيانت از آفات زشت دور زمانش كشد بدور نكويان جنان حصار نكوئی خلل پذير بود از بدی بنای محبت حصار الفت ما سازد استوار نكوئی سزد كه نيك و بد خلق را كنند شماری نه آنكه محو كند يك بدی هزار نكوئی ز خلق نيك توان كرد جای در دل مردم خوش آنكه باشدش اندر جهان شعار نكوئی سبكسری و بدی توام هم اند بعالم چو كوهسار بود صاحب وقار نكوئی كمال خواجه نباشد به جمع مال مقرر بگو كمالت اگر هست جمع دار نكوئی طبيعی كه بعمر از بدی نگشت پشيمان تو از طبيعت نيكو برو كمار نكوئی