Page 45

صفحه ( ۳۸ ) سال اول - مجلهٔ کابل شماره ( اول ) چنانچه آنها گفته شد ؛ اسلوب طرز مخصوص تحسس ، تفکر و افاده است . برین وجه اسلوب رفتار ، اطوار و طرز مخصوص لباس ، خوراک و نشست و برخاست و غیره که در عصر خود ( مو ) و یا محصول ذوق تازه است ؛ خارج میشود ؛ از تعریف اسلوب اصطلاحی که در ادبیات قصد شده استعمال میگردد . اگر چه در لغت اسلوب بمعنی خوراک مخصوص نیز آمده . مگر اسلوب ، انشا و خطابت را منحصر و خاص میدارد ؛ بقید افاده و بیان و بس . بعبارت دیگر اسلوب از روزی که بساحهٔ تجدد قدم گذاشته ادبیات تحریری و شفاهی یعنی مجموع شعر خواه نظم و نثر محرر باشد خواه نظم و نثر شفاهی در زیر انحصار خود گرفته . حال آمدیم بشرح و بسط اقسام ثانی اسلوب که در بالا بتقسیم آن اشاره رفت : اگر محرری پیش روی خود درختی را موضوع تحریر قرار داده بخواهد که توصیف و تعریف کند . آنگاه ارتفاع محیط قطر ، شکل ، برگ ، شاخه ، گل و میوهٔ آن را نمایش میدهد . درینموقع نویسنده نه تنها عکاسی است که عکس گرفته بدون رنگ ارائه نموده است . درعین زمان ریشه تنه ، شاخه وبرگ و گل و میوهٔ آن را مثل يك نبات شناس ایضاح میکند . بهمین طور اگر نگارنده و یا گوینده گل ، بته ، بنا ، کوه ، دره، تپه ، انسان یا حیوان مخصوص و یا یکی از اجرام سماوی و غیره را که محسوسند ها بعبارات والفاظ مطابق اینموضوع بدون اینکه از خیال خود چیزی منضم ساخته روی کاغذ بیارد و یا تنها بعبارت ادا کند باسلوب تعریفی و توصیفی عمل نموده . پس اسلوب توصیفی و یا تعریفی عبارت از تحریر و تقریر است که نویسنده و یا گوینده کلمات و الفاظی را که در تحریر وافاده يك شی محسوس انتخاب میکند ؛ باید مطابق محسوسیت و مشاهدهٔ آن موضوع باشد .