Page 356

صفحه ( ۳۲ ) سال اول ـ مجلۀ کابل شمارۀ ( ٦ ) یکی بی دود سال و ماه تیره یکی بی نور روز و شب منور مرا بهره دو چیز آمد ز گیتی دل پاك و زبان مدح گستر یکی بر مهر جانان وقف کردم یکی بر مدح شاهنشاه کشور مبارك دست او دو گونه ابرست کشند دشمنان و دوست پرور روز جنگ تیغ او و گرزش بزور بازوی شاه دلاور یکی جیحون خون راند بصحرا یکی هامون کند سد سکندر در فصد نمودن سلطان قطعه فی البدیهه گفته : ـ آمد آن رگ زن مسیح پرست نیش الماس گون گرفته بدست طشت زرین و آبدستان خواست بازوی شهریار را بر بست نیش بگرفت و گفت عز و عليك اینچنین دست را که یارد خست سر فرو برد و بوسه برداد از سمن شاخ ارغوان برجست میگویند شبی سلطان در عالم سرخوشی زلفین ایاز را برید و بامدادان با خاطر پشیمان و حال پریشان بکس دیدار نمی نمود عنصری بگفت امرا و ه حاجب علی قریب ، ( مصائب سلطان ) ازین رباعی زنگ از خاطر سلطان ربائید و سلطان به صله دهنش را سه بار از لعل و جواهر پرساخت ــ رباعی اینست : ــ کی عیب سر زلف بت از کاستن است نی جای بغم نشستن و خواستن است روز طرب و نشاط و میخواستن است کاراستن سرو ز پیراستن است (۱) وفات عنصری بقول اکثر مورخین در سنه ٤٣١ هـ بزمان سلطان مسعود بن ( ۱ ) این نوع روایتها بنا بر علو مقام سلطان محمود یمین الدوله از افسانهائ بی سر و پا زیاد نیست بلکه مثل افسانه فردوسی و نقص عهد سلطان با او از حقیقت عاریست که دشمنان این خاندان به حضرت سلطان منسوب میکنند .