Page 2858

صفحه ۸۳ کابل ( شماره سوم ) دكتور موصوف ازان ستايش ميكند واقعاً بخود نظير ندارد ، و آن اینست : (۱) کریم یروی نفسه فى حياته ستعلم ان متنا غدا اينا الصدى اری قبر نحام بخیل بما له كقبر غوی فی البطاله مفسد ترى جثو تين من تراب عليهما صفا يح صم فى صفيح منضد ارى العيش كنز اناقصا كل ليلة و ما تنقص الايام والدهر ينفد لعمرك ان الموت ما اخطا الفتى لكالطول المرخی وثنياه بالید مطلب : « هر انسانی که از شجاعت و سخاوت خويش نام خانواده را بزرگ كرده حق دارد تا وقتیکه زنده است از لذائذ دنیا بهره مند باشد ـ کریمی که نفسش را در ایام حیاة سیراب کرده اگر فردا مرگ آمد خواهی دانست که کدام يك از ما بواسطه تسکین ندادن عطش خواهشها ی خویش دریغ و افسوس خواهد خورد ـ بنظر من گور بخیلی که مالش را نخورده و جمع کرده با قبر مسرفی که هرچه داشته برباد داده یکسان مینماید ـ و هردو از تلی خاك كه دران تخته سنگ های سخت و بزرگ به ترتیب چیده اند مشاهده میشود . « و بنظرم زندگی ذخیره ایست که از ان هر شب چیزی كم میشود وانچه هر روز چیزی از ان كم شد ، روزی میرسد که بکلی تمام خواهد شد ـ بجانت سوگند که رها کردن مرگ جوانمرد را مانند شتری است که ریسمان بپای او بسته برای چرا رها کنند ، چنانچه برای مدت کمی آزادی هم بدهد باید در نظر داشت كه يكسر ريسمان بدست اوست . بأين تقریب شاعر ملی افغان نیز مطلب فوق را ذریعه اشعار ملی ادا نمو ده گرچه کمیت اشعار مذکور نسبت بشعر عربی طولانی تر است اما باین وسیله میتوان جنبه وضاحت را ازان دریافت نمود : مو زی دی خو ب په پالنک نكا حق دهغوده چه وطن په توره خورینه عالمه یو تر بل جار يـږی نړۍ فانی ده میلمانه دی صورتونه (۱) گمان میرود تنهایث اول این اشعار نظر باصل از کتاب آقای سید محمد تقی خان که بدست ما رسیده و درین زمینه مرجع ما ست از طبع ما نده است . ۲۸۲