Page 2835

( صفحه ٦١ ) ادبستان قندهار ( سال ششم ) لب از تشنگی خشك همچون صدف ز چشم اشگریزان چو در خوشاب دلش داغ چون لاله از تشنگی جگر ز آتش حسرتش چون کباب در ان دشت دیدش یکی عاقلی بسی مستمند و حزین و خراب بدو گفت کای خسته بینوا چه داری زبهر چه این اضطراب ؟ جوابش همی داد آن تشنه لب که هستم درین دشت جویای آب بخندید دانا و در خنده گفت یکی نکته روشن تر از آفتاب بموج سرابی چه دل بسته ؟ که غیر فریبی درو نیست آب بگردان ازین ره عنان طمع که لب تشنه میگردد از وی سحاب بجز خون دل نیست آبی درو جز از آبله نیست در وی حباب جهان « مهردل » چون سرابست و بس نگردیده ازوی کسی کامیاب « مشرفی » در دنیای حیرت و وارفتگی ، از اعماق دل دردمندش ، نغمه های سوزانی را سروده که خیلی عارفانه و پر مغز است ، برای نمونة اشعار آتی را بشنوید : در حیرت ازینم که چرا یار مرا ؟ از خواب عدم نمود بیدار مرا ؟ اظهار مراد خویش ، چون داشت زمن خود خواست ظهور ، کرد اظهار مرا *** طائر گلشن قدسیم نمیدانم خبر که درین دامگه از بهر چه کار آمده ایم ؟ از عدم با دل صد پارۀ خونین چون گل بتماشای چمن شاخ سوار آمده ایم ؟ *** طائر قدسم و در عرش برین جاست مرا اندرین دامگه از بهر چه منزل دارم ؟ دررۀ عشق چو مجنون ز غم لیلی خویش ناله مانند جرس از پی محمل دارم ؟ فلسفۀ زندگانی خیلی مبهم واسرار آلوده است ، طاهر نیز بال افکار فلاسفة بزرگ نیز از پرواز فضای آن عاجز است ، مشرقی ما نیز چون از دریافت حقیقت و کشف معمای حیات مانده است ، بنابران ناتوانی ادراك خویش را از شناخت خداوند تعالی حس میکند ! ولی چون علویت وشرافت اولاد آدم را می بیند ، لاجرم میگوید : که طی منازل این راه دشوار گذار اگر از ما ساخته نیست ، ولی بی ما هم نمی شود ! دانم ز تو حل این معما نشود این عقده بناخن هوس وا نشود دانستن او کار توئی های تو نیست با ما نشود وليك بی ما نشود ! ٢٦١