Page 2721

( صفحه ١٦٩ ) خوشحال خان ختك ( سال ششم ) كه سره كه ناسره را ته معلوم دی په دا كار كښ په معنی لکه محك يم هغه زیست چه د عزت له مخه نه وی چه ئی کا په هغه زیست پوری هك پك يم اور ئی پوری په منصب په نوکری شه چه ترفهم و تر نظر د مغل كيك يم په خپل نام و ننگ چه راشم لیو نی شم خبر دار کله په سود او زيا ن د لك يم لكه با ز په لوی لوی ښکار ځما نظر دی نه چه گرزی گونگټ نسی بادخورك يم چه په غو ښوئی روز گار هغه مزری يم نه چه بیخ دوښو خوری هغه مرگ يم په دا سپینه ږیره شرم غیرت ښه دی چه به نوری سپاری کړم مگر خوړدك يم په دانش په شرع نه ده په قسمت ده چه داهسی سرگردان لکه پتك يم هر پښتون چه دمغلو نوکری کا که د زده له هغو وار و هم ترک يم چه منصبی د مغل خو ر یو ملك وم چه منصب د مغل نشته اوس ملك يم د فرمان د پروا نی حکم ئی نشته شکر داچه په خپل حکم په خپل وك يم نه می کار په خاص و عام نه په دیوان دی نه په درو لاړو هر یوه مردك يم نه تصدیق شته نه یاد داشت شته نه توجیه شته نه به فکر دسند نه د دسنك يم هر افسر به چه لمانه سر کوزی غوښت دهغه د سریا توره يا كوتك يم پښتا نه سره شری اندیری بس ده نه په فکر دمسند نه د تو شك يم آزادی ده په ساده سپینه جامه كښ خلاص له غمه د زربفت او د دميك يم که او گره د پښتنه په شملو سپينه د مغلو پو لا ؤ پاتی دیری دك يم ١٦٩