Page 2720

( صفحة ١٦٨ ) کابل ( شمارهٔ اول و دوم ) وائی چه له ځانه په اولاد دی پیر زوښه خدای به کار وانی به اصلی ولی او په دا یو څو خبری چه ما را وړی په خوله بو یه چه هغه واړه د کښلی شی په زړه دوه سوه شل بیتونه دی یو ولی بنده شه ما په رنتبور کښ د زړه تا و پری سړه وه خوشحال خان مدت چار سال در دهلی ورتبور محبوس ماند بعد از ان اورنگ زیب او را رها نمود مگر اجازهٔ رفتن بوطن ما لوف خود نداشت آخر الا مر در آگره موقع بدست آورده با متعلقین خود بوطن خویش عودت نمود (١) وی راست : - په دهلی په رنتبور کښ دری څلور کاله حیران شوم په آگره کښ می پښی واشری خپل وطن وته روان شوم علی ای حال چون خوشحال خان بوطن رسید استبداد مغل و مشقت حبس حالت اورا دیگر گون ساخته انزوا اختیار نموده باسران مغل یکسره قطع تعلقات نمود در ین باره میگوید: پر ورده که د مغلو په نمک یم داورنگ له جوره هم له غريوه ډك یم په ناحق ئی په زندان کړم یر څو کاله خدای خبر دی که په خپله گناه زه شک یم پښتنو سر دزړه تو ردی د مغلو خبر دار ئی په نيتو نو پاك په پاك یم (١) مقدمه که در انجمن افغان زائی بقلم عبدالمجید پروفيسر افغانی به ۲۴ نومبر ۱۹۲۹ نوشته شده رهائی و آمدن خوشحال خان را بوطنش چنین مینویسد : - خوشحال خان به سفارش مهابت خان رها کرده شد و مهابت خان صوبه دار کابل مقرر شده تنظیم بعضی امورات پشاور نیز بر ذمهٔ او مقرر شده بود درجینکه به پشاور می آمد خوشحال خان را نیز باخود همراه آورد . ١٦٨