Page 26

صفحه ( 19 ) سال اول - مجله کابل شماره ( اول ) در زبان فارسی وطنی کلمات صحیحه و مترادفی داشته ، و از قرنها مأنوس و مستعمل بوده است . اغلاط صرفی ، نحوی ، لغوی ، املائی ، زبان امروزه ما را ، آشفته و پریشان ساخته است ؛ بحدیکه میتوان گفت در اثر این ترکیبات عجیبه ، حتی شیوه و رسم الخط افغانستانی قریب است از بین برود ، و بعوض آن ، رسم الخطهای مختلفه از ممالک بیگانه ، بقابل سیاحت کنندگان آن بلاد قرار گیرد . شك نيست اصلاحات اینهمه نواقص وعیوب بان موجوده و ترقی ادبیات افغانستان ، موافق بمقتضیات زمان و مکان کار سهل نیست . اینکار واجب مینماید زبان و ادبیات افغانستان مستقل باشد . لغات بیلزم اجنبی نفی و تبعید ، و آنچه قبول میشود تابع قواعد خود زبان گردد ، زبان وقلم عوام بهم نزديك بلكه يكى شود ، قواعد زبان تقریباً باصول مغرب تدوین ، ولغات وطنی جمع گردد ، اغراقات كاذبة ووهميات بیفایده دور، سلاست و روانی كلام وانشأ معمول شود ، آنگاه میتوان ادبیات یعنی نظم ونثر وطن را ، با داشتن روح انتقاد ادبی ، برای تهذیب اخلاق وتوحيد ملت در افكار وآرا و تشویق اهالی بعلم وفضل وتحذیر از صفات مذمومه ، و آشنا ساختن برموز زندگی عصری و الحاصل برای ترقی و تکامل جامعه بکار انداخت ، و اینهمه امور سنگین وابسته بكمك و همراهی تمام ادبا وفضلا ، وارباب جرايد ، وصاحب قلمان مملكت است نسبت بانجمن و مجله ادبی کابل . میر غلام محمد .