Page 2576

( صفحه ۳۸ ) کابل ( شماره اول و دوم ) موا ابر گشت از بخور عبير بخنديد بم و بناليد زير بیازم يکی بوستان چون بهشت که خندد ز خوشی براردی بهشت که ای بر تر از کژی و کاستی بهی زان فزايد که تو خواستی در ابیات فوق زر و دريد و بم و خوشی و گژی مشدد استعمال شده و ازين قبیل است تشدید در مژه دم و سم اسپ را دنب و سغب و در را اندر و اندرون استعمال کرده اند فردوسی میگوید : درآمد خروشان دران دشت جنگ بچنگ اندرون گرزه گاو رنگ یل نامور پور دستان سام بیازی مر اندر نیارد بدام فلك گر بزیر سحاب اندر است و گر زير پر عقاب اندر است مپندار کواز پی کار تو به بند خطا و ثواب اندر است اگر بدکنی کیفر خود بری نه چشم زمانه بخواب اندر است در ایوانها نام بیژن هنوز بزندان افراسیاب اندر است گاهی در کلام ( بر ) زیاده می آید : بره بر گو پیلتن را بدید زد دست و تیغ از میان برکشید در - با - و - بي - و - برا كثر الف زائد می آورند . ا بی او نباشیم در جنگ شاد همه رزم ما گشت اکنون چوباد ابر باره جنگجوشی سوار همی رفت و میگفت با دیو سار چنان و چنین و چون او را چوپان و چوبین و چوو هشیار و دانشمند را هشیوار و دانشومند میگفته اند . فردوسی : - نبرده نژادی که چوبین بود نهان کردن از من چه آئین بود که گردی بخوبی ندیدم چنوی بدان یال و آن کفت و آن رنگ و بوی در عوض نزد و نزديك ؛ بر استعمال کرده اند . فردوسی : - ۳۸