Page 2470

شماره ( دوازدهم ) سال سوم مجله کابل ٥٤ گاه مینا زینت آرد زنگار بوستان گاه مرجان زیورآرد بر عروس مرغزار دست سوسن نقره پاکیزه آرد دستبند گوش گلبن لؤلؤ ناسفته آرد گوشوار درع قطران حلقه از دریا بپوشد آسمان ترك مرجان کوکب از خارا برآرد کوهسار خرمن مرجان و مینا هر کجا چشم افگنی بر شگفته است از چمن یا بر دمیده است از چنار گر بر ابراهیم ریحان گشت آتش طرفه نیست طرفه کز ریحان همی آتش فروزد نوبهار بوستان از چشم ابر و دست باد اندر چمن حلقه دارد در شقایق دست دارد در نگار از نسیم باد دارد غنچه پر عبیر دهن وز سرشك ابر دارد لاله بر لولو کنار انوري خاوراني : صاحب تاریخ گزیده و لباب اسم او را اوحدالدین محمد بن محمد و صاحب مجمع الفصحا نام او را علی و نام پدرش اسحاق نوشته است در اوایل حال بمناسبت مولد خود که خاوران بوده خاوری تخلص میکرد و بعد از آن بقول دولت شاه بمصلحت استاد خویش عماره نام و بقول به تکلیف بعضی از بزرگان تخلص خودر انوری قرار داده است چنانچه ازین بیت او نیز استنباط می شود : دادند مهتران لقبم انورى وليك چرخ همی چه خواند خاقان روزگار در مولد انوری که قصبه ابیورد ( ۱ ) باشد نیز اختلافی نیست ، منتها ابن احمد رازی در تذکرة هفت اقلیم مولد او را قریه بدنه که از مضافات مهنه و ابیورد است دانسته و دولت شاه سمرقندی فقره ذیل را که مؤید مدعای فوق است در باره مولد او نگاشته است . اصل او از ولایت ابیورد است در دهی که آن را بدنه گویند بجنب مهنه و آن صحرا را دشت خاوران میگویند و او در اول حال خاوري تخلص میکرد. انوري از معتبرین قصیده سرایان قرن شش هجري بشمار رفته و بعضی او را بر ظهیر فاریابی در قصیده سرائی ترجیح داده اند ، آری انوری در قصائد طمطراقی داشته و در جنب فضیلت خویش هیچ شاعری را بنظر نیاورده است ولی افکار قدما مانند عنصري و غيره از اشعارش نمایان است. بتخصیص به طريق ابو الفرج رونی اقتفا نموده و قصائد متعددی در استقبال او سروده است مضامین دقیق و مشکل را با قدرت رسائی در کسوت ( ۱ ) ابیورد یکی از شهرهای خراسان بوده بین نسا و سرخس معجم البلدان جلد اول صفحه ١٠٢ . ١١٠٢