Page 2446

شماره ( دوازدهم ) سال دوم مجله کابل ( ٣٠ ) هزار بتکده آواره کرده هر يك ازان هزار شیر دمنده بقهر کرده شکال بدین بها که تو يك بيت من خرید ستی سریر و ملك نخر ند و تاج و جاه و جمال . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . حصار نیست که دندان پیل تو نگشاد زمین که سم ستورت بر و نکرد اشکال هر آنکه کو ته کرد از مدیح شاه زبان دراز کرد بر و شیر آسمان چنگال دو چاکرند ملك را ز جمله رهبان چو آن هزار هزار دیگر طغان و نیال بنام تیغ مما نی یکی و دیگر جود فنای مال و در امن وقبله اقبال هزار دینار آن جود بینهایت داد هزار دیگر آن اژدهای اعدا مال بشعر یاد کند روزگار بر مکیان دقیقی آنکه کا شفته شد برا و احوال سحاق بن ابرا هیم را چه بهره رسید زفضل برمك و آن شعر قافیه بر دال بيك دو بيت ندانم چه داد فضل باو فسانه باك ندارد زنا محال و محال مرا دو بيت بفرمود شهریار جهان بر آن صنوبر عنبر عذار مشکین خال دو بدره زر بفرستاد دو هزار درم برغم حاسد بیمار بد سگال و نکال چو آفتاب شدم در جهان کشاده زبان بدل چو داد دو بیت مرا دو بیت المال چه گفت حاسد و آنکس که بد سگال منست بباطن اندرو در آشکار نيك سگال دو بدره یافتی از نعمت و کرامت شاه غنی شدی دگر از جور روزگار منال بلی دو بدره و دینار یافتم بتمام حلال و پاکتر از شیر دایگان باطفال هزار جیحون بگذشته است هر دینار چوخضر و ازبر دریا دوصد هزار جبال بتیغ هندی از هندوان گرفته بقهر دلیل نیکی و نيك اختری و فرخ فال هزار بود و هزار دگر ملك بفزود بيك غزل که ز من خواست بر لطیف غزال همان صنم که بمن بر نکرد چشم از عجب نداد فرقت او مر مرا امید وصال کنون همی رسدم کش بفر دولت شاه ز آفتاب کنم تاج و ماه نو خلخال ایا محمدی (ص) از دین پاك با قی باش همیشه تازه چو دین محمد از شوال ١١٦٨