Page 2442

( ٢٦ ) مجلة کابل شماره ( دوازدهم ) سال دوم مخمس بر غزل واقف لا هوری اثر طبع شایق کابلی تا همچو لا له داغ تو در بر گذاشتم دل را سپند وار به مجمر گذاشتم سوداي اين و آن همه یکسر گذاشتم نا موس و ننگ و نام وزرو سر گذاشتم اینها بپاس خاطر دلبر گذاشتم دیشب که داده بود دلم داد اضطراب ناگه رسید یار ز در همچو آفتاب سرشار بود و داشت بمن لطف بیحساب میخواست چشمش از سر مستی زمن کباب دل قیمه قیمه کرده به اخگر گذاشتم بیهوده پا ز کلبه ام ای نا زنین مکش زحمت برای خاطر غیر اینچنین مکش خنجر برای قتل من از آستین مکش جای نزاع نیست مکش تیغ کین مکش دلرا گذاشتم بتو کافر گذاشتم اکنون که صبر و طاقت ما نیز شد تمام دیگر حیات بنده محال است و فکر عام مرگ است زنده گانی ما بیتو والسلام از درد پهلویم همه شب خواب شد حرام پهلوی خود چو بیتو به بستر گذاشتم شور جنون عشق مرا تا بسر فتاد یکباره کائنات مرا از نظر فتاد عالم تمام آب شد از چشم تر فتاد تا کار من به شوخ سپاهی پسر فتاد سر را به تیغ وسینه به خنجر گذاشتم با قلب داغ داغ و به این سینۀ فگار با خاطر مشوش و با چشم اشکبار شایق صفت بمیکده رفتم هزار بار واقف نه شست کس ز دلم کلفت خمار این شست وشو به ساقی کوثر گذاشتم ١١٦٤