Page 2363

شماره (یا زدهم) سال دوم و يكتور هوگو (٥٧) و حیات دها تیان را خیلی توصیف نموده است. هو گو و معقو لات : هو گو از علم به معقولا تيكه هم در خارج و هم در تصور و فكر مجرد از ماده هستند از قبیل عالم مبدأ و معاد بیان نموده ، او بيك خدای واحد إعتقاد داشته و خاموش شدن چراغ زندگانی را انتهای عمر ندانسته ، چنانچه قدرت ظاهری و باطنی او را میتوان ازین بیت خلاصه نمود : بلی ، مرگ حقیقت هولنا کی است ، مرگ حیات دیگر میباشد ، مردن را مرگ نگوئيد بلكه تولدش بخوانید ؟ همچنین هو گو عقیده داشته که پس از مرگ آنهائی که در حالت آزا دي بر حقوق حقه تجاوز کرده اند باید زجر بشوند. مطالعات كتب فلسفی او از یکطرف دلچسپ و آسان ، مگر از طرف دیگر مستلزم صرف قوه عقل و فکر است اما درین آثار او نیز الفاظ نامأنوس و ايراد كلمات سنگین ودور ازفهم نبوده است. هو گو و غرور: هو گو با تأثیر نگارش خويش بسیار معتقد است ، گاه گاهی مقام خود را بر قله شامخ انسانیت دیده و میخواسته است که از آنجا نعرهای خود ستائی اش را بگوش هموطنانش برساند - این کبر و غرور او در کتاب « برگهای خزان » در کتاب ، له لژاند دسیکل ، بملاحظه میرسد - در کتاب یاد داشتهای روحی قلم خود را آتشین و آبدار تعريف نموده . اکثر از هموطنان او تصوری کنند که فضیلت فروش نبوده و اگر هم بوده باشد غرور او که بیشتر از منزلتش نیست و براي اين مطلب میگویند که چون هو كورتيس مدرسة روما نتيك بود ازینرو برای تسکین آرام خویش و محض ابتذال شعرای کهنه پرست معاصر شاید کبر و غرور را اختیار کرده باشد. آثار هو گو : هو گو فصل معتبری را به ادبیات فرانسه علاوه نموده و مولفات او می باشد. ۱۰۹۰