Page 2220

شماره ( دهم ) سال دوم مجله کابل (٤٦) باز اندر باغ و راغ از لطف فیض فرو دین باز گوید سرو با نخلی که شد از بار خم باز از کیفیت اندوه سوداي كسی باز هر سو سرخگل خون سرخ مل آید بجوش از نسیم صبح باز آید همي بوي گلي باز بینی سبزه نو رسته را خنجر بكف شاخ گل بندد کمان و سرو بردارد علم نرگس اندر دست ششپر غنچه اندر کف عمود قمریان گوید که هی هی پردلان کو کوخزان قامت افرازد نهال تر چو قد دلستان باز در فصل چنان از خجلت افسرده کی زاهد آن فصلیست گر باشد دل سخت تو سنگ آیدت پیوسته در گوش از لب جواین سخن سوسنت با ده زبان گوید که هر گزلب مبند نرگست چشمك زنان كاي بي بصيرت يك نظر باغ بینی از شکوفه آسمان پر نجوم طبلهٔ عطار خواهد شد هوای بوستان میشود گلشن بهشت و هر طرف از گلرخان آید از کوکوی قمری سروو گل در وجد وحال گل به اند از شگفتن چون زمی رخسار دوست نرگس از تقلید مست شیوه چشم کسی نالد از یاد گل رویی بگلشن عندلیب رقصد از وجد هواي فصل فروردین نسیم خواب مخمل می کند بیدار جوش سبزه زار حاصلت زینبار بیحاصل چه باشد غیر بار سر چه افیونی به پیش افگنده بینی کو کنار هر طرف آواز قمري هر طرف بانگ هزار باز از قوس قزح گردد عیان ابروي يار باز گردد صحن گلشن عرصه گاه کار زار گل سپر بندد به پشت وخار گردد نیزه دار سنبل پیچان کمند و سبزه تیغ آبدار بلبلان خنددکه وه وه گلرخان دي شد فرار چهره افروزد گل احمر چو رخسار نگار سنگ بگدازد چو مینا کوه گردد بیقرار سنگ هم از خویش خواهد رفت بر دوش شرار باری از خود رفتنی آخر بهار آمد بهار تا زبانی در دهان داري ز ذکر کردگار چشم بکشا صنع صانع بین که این شد عین کار گردد از عکس شکوفه کهکشانش جویبار میشود خاك گلستان خجلت مشك تتار حور و غلمان اندر و بینی قطار اندر قطار همچنان کز قلقل مینای صهبا میگسار غنچه را لب پر تبسم چون دهان تنگ یار زلف سنبل خم خم و چین چین چو گیسوي نگار بالد از عشق قدی برخویش سرو جویبار آنچنان کز شور مستی شوخ رند باده خوار ٩٨٢