Page 2082

شماره ( نهم ) سال دوم مجله کابل ( ٤٠ ) از درد منت خبر چه باشد چون خود تو بآن نه درد مندی عاصی بسرت نمی نهد پا افتاده چو خاك تا بخندی ای تلخ ز لعل نوش خندت کامم شده با لب چو قندت آهم بشب از فلك بلند است در آرزوی قد بلندت از من نکنی علاقه هم نیز گر شد بکسی علاقه بندت ای دل چه بد و علاقه بندی کز سنگدلی علاقه کندت با آنکه زمن علاقه کندی از جان شده ام علاقه بندت جان را نبود هوای طوبی دل برده زمن قد بلندت گر بر تو رسیده چشم زخمی پیش آی که جان کنم سپندت رویم بمژه رهت ولی کی افتد زمن این عمل پسندت گوشم ز سرود عشق واعظ پر شد که نماند جای پندت ای آنکه دلم به بند کس نیست تا آنکه فتاده ام به بندت نازکتی از سمن نخواهم کز برگ گلی رسد گزندت شد طاقت و صبر طاق ما را جفتیم به فراق تا به چندت ای جای ترا به شور بازار از عشوه مرا به شور بازار تا شد عملت علاقه بندی از من نکنی علاقه زنهار تا با تو شده علاقه بندش جان کنده زمن علاقه ناچار می داشتی التفات باری گر پیش خودم نمی دهی بار از خواجگیت مباش منکر جان کرده به بندگیت اقرار اندر نظرت اگر چه خوارم گل عار ندارد آخر از خار کس از دهنت نشان نیابد آئی مگر از کرم بگفتار در ظلمت خط آن لب لعل آبیست حیات بخش هر زار آخر زچه روت زلف بر روست بیرون شده از بهشت اگر مار ٨٧٥