Page 2081

شماره ( نهم ) سال دوم علاقه بندی (٣٩) تا با تو مرا علاقه بند است جان از دل و دین علاقه کند است دارد ز تو دفع چشم زخمی بر آتش رویت ار سپند است دامی چه نهی ز طرة خویش دل صید تو بی خم کمند است خاك درت ایصنم تبارك از افسر شا هیم پسند است سر چون برهت فدا نسازم کاین شیوه زعشق نا پسند است پندت بدلم رهی ندارد واعظ بگذر چه جای پنداست می نازد اگر بلطف طوبی خجلتکش ازان قد بلند است ای شهره تو در علاقه بندی جان را بتو هم علاقه بند است چون جان بهوای تست چندی فارغ زخیال چون و چند است جان را بده ای طبیب دلها از لطف دوا که درد مند است دیده است که آن رخ نکو دید دل را ببلا اگر فکند است خواهان بلا شدیم و آفت باعشق مگو که چشم بند است ای باتو مرا علاقه بندی از من زچه رو علاقه كندي افتاده خوشست علاقه كندن با آنکه تو خود علاقه بندي آخر بهواي قامتت یافت آوازة عشق من بلندي گر من زغمت چو ابر گرییم چون گل توچرا بآن نخندی در دشت جنون بسان مجنون دارم زغمت سر نژندي گوبا که شود علاقه بندد ای دل گر ازو علاقه كندي در فکر خلاص ازان نباشی تا آنکه اسیر این كمندي کامم ز تو تلخ گشته چون زهر ای برده دلم بنوش خندی شكرانة خواجگی رهی را این سان ز نظر نمی فگندی از پند تو می فزایدم درد واعظ تو چه در بنای پندی مپسند بذلتم ازین سان ای آنكه تراست ار جمندي ٨٧٤