Page 2076

( ٣٤ ) شماره ( نهم ) سال دوم مجلة کابل بقلم آقای حفیظ الله خان عضو انجمن ادبی « زمستان » آسمان نیلگون که شبها از ستارگان سیمین بود در حجاب ابر مستور گردیده ، و آفتابیکه كائنات را زرین مینمود رخ از جهان و جهانیان پوشیده است . بادهای سرد بوزیدن آغاز نهاده ، ودانه های برف مانند پرهای مرغانیکه تیر صیاد جفا بنیاد از بدن ایشان جدا میکند آهسته آهسته بر زمین میآید . سبزه ها در ته برف مستور گردیده شاخساریکه از اوراق سبز ولرزان عریان گشته بود مناظر قشنگ تري بخود داده و از برف شوشه هاي شكوفه بسته است . این منظره در ديده من مانند نوبهار جلوه کرده اثر لذیذ وفرح انگیزی می بخشد گمان میکنم همان بهار است . بلي اين منظره با مناظر بهار شباهت تامی دارد اما طیور خوش الحان بنواهای خوش آیند خود خاتمه داده بگوشه لانه های خاشا کی خردکه بالعاب منقار كوچك و نازك معماري نموده اند خزيده و از ترانه سازی دست کشیده اند چهچهه بلبل از فراز شاخه گل بلند نیست ، ناله هاي گنجشکان در مقابل نواهای قشنگ و روح افزای بلبلکان از زیر پوششهای سقف مارا بخود مشغول میسازد . يك ماه قبل بیاد ايام بهار بباغ رفتم ، دیدم از بهار طراوت بار اثری پدیدار نیست ، گلهای قشنگ پژمرده و اوراق اشجار برنگهای زرد و سرخ در پای گلستان و درختان افتاده منظره میناکار ونظر فريبي تشکیل داده است ، وقطعات زمردکار چمن از تاثیر مهرگان طلا کار گشته ، و از نهرهای یخ بسته بدور آنها جدولهاي سيم كشيده اند . اما امروز تمام كائنات خود را در لحاف کافوری پیچیده بجز چهرۀ نقره فام برف دیگر منظره که عواطف و احساسات ما را بجوش آرد نیست . اگر آفتاب از زیر ابر اندکی رو بنماید . باخنده های برف از شاخسار افتاده ، اشجار بان عریان وهيكل باردی جلوه گر انظار میشود . پس ما میمانیم و این اشجار بی برگ و بار و زمستان و طي وناله هاي مرغان خانگي . ٨٦٩