Page 2077

شماره (نهم) سال دوم مهتاب تیرپل (٢٥) از هات نگارش آقای حبیب الله خان طرزی « مهتاب تیرپل » هوای لطیف مر مر کنان از روی دریای قشنگ نقره فام برخاسته شب را سرد میسازد ولی نه سردی که بدن را بلرزه درآورد بلکه طراوت آن فرحت خوشگواری بجان میرساند . ابرهای پاره پاره که به پارچه های بلور بیجلا مشابهت میرساند از پیشروی این جسم نورانی جوق جوق گذشته و مثل فانوس های برق بتماس قمر روشن و دوباره تاریک می شوند ولکه های آن بر وادی قشنگ ، گهی برآب و گهی برجاده واشجار خزان رسیده و گاهی برین تماشا بین بیچاره می افتد . من که بگوشۀ سنگلاخی خزیده بر روی کائنات نگاه میکنم و گاهی از فراق دلدار آهی میکشم ، از مهتاب دوهفته و ابرهای پاره پاره و چشمک زدن ستاره ، حظ فوق العاده بر می دارم . صدای ریختن آب ازیک حصه دور وادی آهسته آهسته میرسد و از عبور رمه و چوپان سنگریزه های کنار دریا بطور مخصوص بآواز میدرآید . رمه ها درسایه وادی پنهان میشود وصداي خفيف نی از عقب آنها در فضا می پیچد . سکوت شب ، نور سفید مه ، عالم خاموشی ، منظره دلکش دریا در دره ، و نواي روح افزای نی مرا باندازه مسحور ومجذوب ساخت که طاقت نفس کشیدن نداشتم ، تا آنکه ازخود بیخود گردیدم ! نمیدانم چقدر وقت من بیجان بودم و قمر برمن مینگریست ؟ و آرای سخن زدن نداشتم و کائنات با من حرف میزد ؟ تاآنکه آوازچوپان دیگری مرا ازعالم بیخبری چتکه داده برخیزانید! آواز نی خاموش وتصویر وادی قشنگ تر شده است . مهتاب برنیمۀ آسمان ایستاده بانظر نور افشان بروادی مینگرد . رباط کهنه در روشنی آن بيك كنار خميده نیم منور و نیم مظلم معلوم می شود . پل باسایه خودش برآب سیمین خمیده مانند عفریتیست که پری را درآغوش کشیده باشد . دریا دروادی پیچ و تاب خورد در ابدیت میرود واز نورقمر وسایه جبال جدول خاتم کاری شده ایجاد میکند ! ۸۷۰