Page 1926

( ٢٠ ) شماره ( هشتم ) سال دوم مجله کابل اول از مقاتیان بگرفت تنگی وا غیار شد پریشان هر طرف بدخواه از میدان جنگ خصم را آثار نتوان یافتن در لهو گرد بعد ازان قوم وزیری در زمان بی ترس و بیم فرض شد بر فتن وزیری را فرار تخت شاه کرد ازان شیران شبی بر شیر دروازه کمین کهنه برجی کرد از ان دیوار تاریخی بقر جا نمود آتجمع شیران شب در انبرج خراب شب چه میدا بدکمی بیش و کم خیل غنيم لرزه در بنیاد خصم افکند آن شش تن چنان شد حصاری در درون ارگ کابل چند روز کرد کابل فتح از تدبیر صائب بی جدال چون بکا بل آمد آن شیرازه ملك و وطن عالمی گردید از هر سو بگردش انجمن قوم وملت خواست تا یکسر زسوز اشتیاق جان ودل نذر قدومش خواست کردن خاص وعام این چو گل بودی سراپا يكدهان خنده ريز حلقه گردش خلق چون بر گردمرکزدائره دیدنش از یاد مردم برد رنج انقلاب گل فگندند ازره مهرو وفا در گردنش برسرا پایش زبس گل ریختندازهر طرف کرد تکلیفش رعایا بر قبول تاج و تخت او ابا میکرد از امر خطیر سلطنت کرد آن قوم مخالف جا نب موطن فرار سوی میدان رخ نمودند از یمین و از یسار گردش از گردیزا گر جوئی منار از شامزار سوی کابل گشت چون شیران جنگی رهسپار حمله گر بر پایتخت آرند از بینی حصار کی بود جز شیر مردی شیر مردان را شعار آنکه اوراسرفرازی داده بود از کوهسار روز را سازند تا بر مدعى تاريك وتار درشبیخون کس نداند شش هزاراز شش سوار کاندرانشب ترك كرد آن مأمن روئين حصار تا شبی دزدا نه پيماید ره زشت فرار تا در دوران فرید عصر مرد نامدار تارسید اندر وطن آن رونق شهر و دیار دور آن ماه منور گشت ملت هااله وا ر جان نثار شمع روی او کند پروا نه وا ر این و آن از اشك شادی شست از رویش غبار آن چو ابراز پای تاسر گریه بی اختیار درمیان استاده آن جان رعیت شاه وا ر رنج هجر از یاد عاشق میبرد دیدار یا ر مردم کابل که بودندش بصدجان دوستدار گشت آن نخل ریاض عدل گلشن در کنار او نمی گردید این بار گران را عهده دار قوم میگفتند ما را جز تو نبود تا جدار ٧٤٩