Page 1922

شماره (هشتم) سال دوم مجله کابل (۱۶) انقلابی سر زد از خاک وطن فصل خریف انقلابی شد که از هولش بسان روز حشر زرد گردانید رنگ روی هر یک چون بهی آن پری چهری که بر رخساره میکشت ارغوان تا نپنداری عیان جوش خزان آندم که بود تا چنار باغ از خون که رنگین کرده دست بود ملت را عیان فصل خزان رنگ زرد رنگ روی قوم و ملت زرد بود از ترس و بیم خلق بی برگ و نوا گردید مانند درخت زعفران زار است پنداری سراپای وطن رنج عشق آورد بی پیر خزان اندر وطن اشک ریزد تا ابد بر حال ملت خاک ملک تا نپنداری که باشد معدن یاقوت و لعل چون سپند از جانرفت این کوهسار سنگدل کرده رنگین خون ابنای وطن کوه و کمر تا قیامت لاله خواهد برد مید از دامنش دود آهی سر کشید از باطن اهل قبور آن مکن باور که باران است بر خاک وطن نخل ما تم بود هر نخلی که بود اندر وطن آبیاری میکند کشت وطن سیل سرشک گریه بس کن بعد ازین ای ابر بر حال وطن بس کن ای ابر بهاری گریه بس کن بعد ازین قوم و ملت را سزا باشد برین روز سیاه بحر پر گرداند از ما جوی احسان بعد ازین آنچنان کاندر چمن آید خزان بعد از بهار میشود چون شیر موی طفلکان شیر خوار هر تنی را دل پر از خون کرد مانند انار انقلابی شد که کشتش زعفران آورد بار رنگ زرد خلق را برگ درخت آئینه دار پنجه او دست برد از دست رنگین نگار این مکن باور که بود آندم خزان اندر دیار بر غلط باشد که بود آنگه خزان بر روی کار در خزان رسم است میریزد درختان برک و بار آنکه چون گلزار یغمان بود یکسر مرغزار هر جوانی را که بینی همچو عاشق زرد و زار اینکه می بینی عیان هر گوشه جاری چشمه سار از غم این ماجرا خونین جگر شد کوهسار باوجود این تزلزل چند تمکین و وقار اینکه میخوانند فصل نوبهارش لاله زار بسکه رنگین شد بخون خلق تیغ کوهسار اینکه بینی بر هوا ابریست یا جوش غبار آسمان باشد بحال زار ملت اشکبار زانکه هر دم بودش آب چشم مردم آبیار بعد ازین ای ابر بر خاک دیار ما مبار باش تا ملت بحال خویش گرید زار زار نوبت این گریه های زار برما واگذار همچو ابر نو بهاری گریه بی اختیار بس بود هر فرد را از گریه جوئی در کنار ۷۴۵