Page 1923

(۱۷) فتح کابل شماره (هشتم) سال دوم جويار اندر وطن اکنون عبث باشد که هست بر کنار هر یکی از گریه جاری جویار هر طرف باشد عیان گلهای سرخ آتشی بسکه آه گرم خلق آتش زد اندر شاخسار تا ندانی راست گلناری که بینی بر درخت باغ دارد زین غم جانکاه آتش در کنار پیر و برنا هر طرف استاده حیران اشکریز آبروی باغ ملت را همین بس آبشار داغ رشك و بيقراریهای او باشد سپند دل درون سینۀ خلق از قراری بیقرار خلق را در سینه دل میسوخت از داغ ستم آه اگر آبش نمیزد این دو چشم اشکبار بعد ازین تا حشرجای لاله از صحرای ملک سر برون آرند دلهای حزین داغدار اشك خونين بر رخ زرد عزیزان جلوه گر خوش بود مارا درینصورت همین نقش و نگار در وطن ارزان توان کردن متاع درد و غم کار وان اشك ما با شد قطار اندر قطار اهل ما تم را نمیز یید بغیر اشك و آه جنس دیگر تاجر ما را نمیبا شد بیار میرود سیل سرشك خلق طوفان در رکاب گریه را در کیف نمی باشد عنان اختیار آه کشور برد سیل انقلاب فتنه خیز وای آفاق وطن پوشید ابر فتنه بار چون توان گردید بر جور چنین صبر آزمای محو گشت از صفحه دل صورت صبر و قرار ملتی کو بود هر فردی دمان چون پیل مست انقلابش ساخت چون اشتر حلیم و بردہ بار بر دمید شاید بنام باغ پیرای وطن در زمین حسرت ايدل تخم امیدی بکار راستی کج باختی با راست بازان وطن وای ای چرخ دورنگ آه ای سپهر کج مدار در وطن صد پرده خونین نمود از انقلاب پرده دیگر ندارد سینمایت پرده دار در سراپای وطن تا بنگری افتاده است هر طرف بیچاره آغشته در خون خاكسار چشم در راه عزیزان هر شهید بی دیت مرغ گشت از مردم چشم عزیز شد دانه خوار كيستم من کشته بیداد و ظلم انقلاب این حدیثم نقش باید کرد بر لوح مزار بر سرت این ماجرا رفت از کدامین بدعمل بازگوی ای بخت بد ای طالع نا سازگار هیچکس برخان و مان مانگشت آتش فگن خود بخود آتش زدیم ای وای مانند چنار کی توانست اینچنین بیگانه ما را خراب قوم افغان آه و افغان دارد از خویش و تبار هر زمان این قوم غیرتمند دید آزار خویش هرگز از بیگانه ننشست زینسان سوکوار ٧٤٦