Page 1821

شماره (هفتم) سال دوم شعرای افغانستان (٣٧) چو تیر همی راست رود گردش ایام تا بازوی عدلش بخم آورد کمان را بی طاعت او عقل نیا میخته با مغز بی خدمت او عقد نبسته است میانرا چابکتر و زیباتر ازو گاه سواری يك نقش نشدساخته نقاش گمان را روزی که امل سست شود در طلب عمر وقتی که اجل مسته دهد تیغ و سنان را گیرد ز فزع روی دلیران و سواران گردی که عدیل آمده رنگ رزان را گاه این بجگر جفت بود با تف تموز گاه آن بنفس یارشود باد خزان را ابلیس کشف وار در آرد بکتف سر چون میر برآرد بکتف گرزگران را از نیزه او بینی بی آگهی او آویخته چون شیرعلم شیر ژیان را همواره جهاندارمعین باد و نگهبان این دولت پاینده واین بخت جوان را تا ايلك و خان قبله یغما و تتارند جزدرگه او قبله مباد ايلك وخان را سنائی غزنوی- اسم و کنیت او ابوالمجد مجدود ابن آدم و سنائی که ظاهراً از سنا بمعنی روشنی است تخلص شعری اوست. سنائی در اول حال مانند دیگر شعرای معاصر خویش زندگانی ساده و بسیطی داشته و برای پیشبرد حیات خویش دست بدامان شاعری زده و برای مدح وزراً وامراً عصر خود قصاید شاعرانه می پرداخته است تا اینکه بحقیقت حال و احوال خود رسیده دفعة طرز زندگانی خویش را تغیر داده قطع علایق و عوایق نمود و از همه کس کناره گرفته تنها بحضرت کعبه دل رو آورد و بتزکیه نفس وتنقیح وجود خویش مشغول گردید تا اینکه سلطان بهرام شاه غزنوی که سلطان معاصر وممدوح او بود خواست که خواهر خود را باو تزویج نماید عارف غزنوی به ابیات ذیل اعتذار نموده وازین معامله استنکاف نمود: من نه مرد زن و زر و جاهم بخدا گر کنم وگر خواهم گر تو تاجی دهی زاحسانم بسر تو که تاج نستانم سنائی علاوه بر تصوف وعرفان که صفت خاص و بارز اوست و یکی از بزرگترین متصوف و کاملترین عارف درین راه است. درقواعد نظم واسالیب سخن نیز استاد زبردست ٦٦٦