Page 1819

شماره ( هفتم ) سال دوم شعرای افغا نستان ( ٣٥ ) شاه چو آن خزو بز پسندد و خفتت بر تن او بس گران نماید خفتان ملکی کانرا بد رع گیری و ژبین دادش نتوان بآب حوض و بریحان چونبدل لشکر ملك نگاه ندارد در گه ایوان چنانکه در گه میدان کار چوپیش آیدش بود که بمیدانش خواری بیند ز خوار کرده ایوان گرچه شود لشکری بسیم قوی دل آخر دل گرمی بیابدش از خوان دار نکو مرپز شك را که صحت تات نکو دارد او بداروی و درمان زهد مقید بدین و علم بطاعت مجد مقید بجود و شعر بدیوان خلق بصورت قوی و خلق بسیرت دین بسریرت قوی و ملك بسلطان شاه هنر پیشه میر میدان مسعود بسته سعادت همیشه با او پیمان اي بتو آراسته همیشه زمانه راست بدانسانکه باغ در مه نیسان دست قوی داری و زبان سخنگو زین دو یکی داشت باز موسي عمران ابوالفرج ابن مسعود رونی - از مشاهیر شعراء عصر غزنویه است وقصاید وی غالباً در مدح سلطان ابراهیم ابن مسعود ابن محمود غزنوی ( ٤٥٠ - ٤٩٢ ) و پسرش سلطان مسعود بوده است ، و در پیش این پدر و پسر مقام بزرگ و محترمی داشته و همه وقت منظور نظر ومورد الطاف سلطانی واقع شده است ، عوفی و امین رازی اورا باشنده لاهور میدانند وصاحب مجمع الفصحا نیز می نویسد : چندی ابوالفرج در لاهور زیسته باز بركاب سلطان پیوست ، بدایونی رونی را منسوب بقریه رون که ناحیه از نواحی لاهور است میداند چنانچه نگاشته است ، استاد ابوالفرج رونی هم مداح سلطان ابراهیم بود وهم مداح سلطان مسعود وقصاید بسیار بنام ایشان در دیوان اوست و رون نام دهی است از توابع لاهور و درین روزگار گویا خراب است واثری ازو باقی نمانده ، فرهنگ جهانگيري و برهان قاطع پیروی بدیوانی را کرده اند ولی حمدالله مستوفی در تاریخ گزیده ابوالفرج را باشنده رونه ورونه را يك قريه از علاقه خاوران خراسان دانسته است علی قلیخان واله داغستانی صاحب رياض الشعراً ولطف علی بیگ آذر صاحب آتشکده نیز قول حمدالله مستوفی را رجحان داده اختیار کرده اند و صاحب آتشکده این را نیز علاوه کرده می نویسد : بعد از انکه ٦٦٤