Page 1818

شماره ( هفتم ) سال دوم مجله کابل ( ٣٤ ) از اعتبار است زیرا بعد از نگارش بیهقی که هم دوست صمیمی و هم مورخ هم روز او است و در هر واقعه از و اشعاری میخواسته است دیگر هیچ محلی باقی نمی ماند . صاحب مجمع الفصحا او را با ابوالقاسم اسکافی دبیر نوح ابن نصر ٣٣١ - ٣٤٣ و عبدالملك ابن نوح ٣٤٣ - ٣٥٠ که در چهار مقاله عروضی دو حکایه نفیسی درباره او مرقوم است اشتباه نموده وسنه وفات او را ٣٠٨ می نویسد حال آنکه در حدود (٤٥١) جوان بوده و از علوم متداوله خاصه علم فقه بهره وافری داشته و در حوزه های تعلیمی و تدریسی شهر غزنین بدون مشاهره درس علم و ادب میداده و گاه گاهی بطور تاثر و تاسف از تلخی روز گار چنین مینالیده : از آنکه هستم از غزنی و جوانم نیز همی نه بینم مرعلم خویش را بازار علی ای حال ازین زیاده تر چیزی در باره او معلوم نشد و تاریخ وفات او هم بطور تحقیق بدست نیامد . نمونه کلام : قصیده در مدح سلطان ابراهیم غزنوی شاه چو دل برکند ز بزم و گلستان آسان آرد بچنگ مملکت آسان کیست که گوید ترا مگر نخوری می می خورو داد طرب ز بستان بستان شیر خورو آنچنان مخور که بآخر زونشکیبی چو شیر خواره ز پستان شاه چه داند که چیست خوردن و خفتن و اینهمه دانند کودکان دبستان مار بود دشمن بکن دندانش زو مشو ایمن اگرش باشد دندان از عدو آنگه حذر نما که شود دوست وز مغ ترس آنزمان که گشت مسلمان شاه چو بر خود قبای عجب کند راست عزل بدردش تا به بند گریبان مامون آنك از ملوك دولت اسلام هرگز چون او ندید تازی و دهقان جبه از خز داشت برتن چندانك سوده وفرسوده گشت بروی و خلقان مر ندما را ازان فزود تعجب کردند از وی سؤال از سبب آن گفت ز شاهان حدیث ماند باقی در عرب و در عجم نه توزی و کتان ٦٦٣