Page 1749

شماره (ششم) سال دوم مجله کابل (٨٦) رفتار مینمودند و در مقابل آنها حتی به تخت نمی نشستند، لهذا مشکل بود تکبر و خود خواهی ابراهیم باسانی این روح را از انها سلب نماید، پس از همان روزیکه سلطان ابراهیم بقولی فرشته به تخت مرصع و مکلل بجواهر در دیوانخانه آگره (١٥ ذی الحجه ٩٢٣) جلوس نمود، نفاق و دو رنگی بین پادشاه و امرای دربار شروع شد نخست شهزاده جلال برادر سکندر در جانپور اعلان استقلال کرد و متعاقباً بفتح آگره عسکر کشید، ولی شجاعت زا یدالوصف ابراهیم او را مغلوب و معدوم نمود، بعدها ابراهیم به امرای دربار بدبین شد و سرداران بزرگ را از قبیل اعظم همایون شیروانی و فتح خان شیروانی و غیرها حبس نمود، اعظم همایون قضاء در محبس فوت شد و مرگ او اسباب یأس و نفرت و خوف سایر رجال افغان گردیده بناچار در مخالفت کوفتند، و ازان جمله بود اسلام خان پسر اعظم همایون شیروانی که در ولایت کره علم عصیان برافراشت، اعظم همایون لودی و سعید خان لودی از دربار گریخته به لکنهر رفتند و اعلان استقلال نمودند، ابراهیم که بی نهایت شجاع بود باین عاصیان نیز فایق آمد، ولی متعاقباً سایر امرا از قبیل دریا خان لوحانی حاکم بهار و خانجهان لودی سر از جاده اطاعت کشیدند، ابراهیم درین میانه مرتکب خطائی گردید که برای او بسی گران تمام شد چه او برای دفع دشمنان خود متشبث بچاره شده و به پاره شیخ زاده های چندیری نوشت که حسن خان فرملی را در خفا کشتند، اتفاقاً این راز فاش گردیده و یکباره گی مردم را دل از جای بشد و هر کس از ترس جان از در مخالفت داخل گردید، بهادر خان پسر حاکم بهار علناً اعلان سلطنت کرد و امرای دربار باو پیوستند و مکرراً عساکر اعزامی ابراهیم را شکستند. در عین حال غازیخان پسر دو لتخان نائب الحکومه پنجاب که در دربار آگره زندگی مینمود از طبع نااعتماد سلطان خائف شده و جانب پدر فرار کرد، پدر او که مراتب بی اعتمادی درباریان و شاه را حالی شد بجان خود ترسیده دست توسل بدا من دشمن دیرینه دراز کرد، این دشمن عبارت از یکنفر مغول گرم و سرد دیده بود که بر تخت کابل نشسته و از فاصله صدها میل بجانب تخت و تاج مشعشع هندوستان با چشمان كوچك اما پر از حرص و آز تماشا میکرد و الحاصل دشمن (با برکورکانی) که منتظر چنین فرصتی بود شهزاده علاء الدین برا در سلطان ابراهیم را که از نا اعتمادی برادر تاجدار خود بدربار او پناه همده شده بود، روکش ٦١٥