Page 1714

شماره ( ششم ) سال دوم منتخبات نفيسه ( ٥٧ ) « احسان با کسی که سزاوار احسان نباشد نشاید » شنيدم كه مردی غم خانه خورد که زنبور در سقف او لانه کرد زنش گفت ازینان چه خواهی مکن که مسكين پریشان شوند از وطن بشد مرد نادان پس کار خویش گرفتند يك روز زن را به نیش زن بیخرد بر در و بام و كوى هميكرد فریاد و می گفت شوي بیامد ز دكان سوی خانه مرد بر آن بیخرد زن بسی طیره کرد مكن روى بر مردم اي زن ترش تو گفتی كه زنبور مسكين مكش کسی با بدان نيكوئی چون كند بدان را تحمل بد افزون كند چو اندر سری بینی آزار خلق به شمشیر تیزش بیازار حلق سگ آخر چه باشد كه خوانش نهند بفرمای تا استخوانش دهند چه نیکوزداست این مثل پیرده ستور لگد زن گران بار به و گر نيك مردی نماید عسس نیارد بشب خفتن از دزد کس نی نیزه در حلقه كار زار به قیمت تر از نیشکر صد هزار نه هرکس سزا وار باشد به مال يكى مال خواهد یكی گوش مال چو گربه نوازی کبوتر برد چو فربه كنى گرگ يوسف درد بنائيكه محكم ندارد اساس بلندش مكن وركنى زو هراس بوستان در پیش بینی و عاقبت اندیشی چه خوش گفت بهرام صحرا نشین چو يكران توسن زدش بر زمین دگر اسپی از گله باید گرفت که گر سر كشد باز شاید گرفت ٥٨٦