Page 1688

شماره (ششم) سال دوم ترکیب بند شبلی نعمانی (۳۷) بكه نالیم؟ و به پیش که بفریاد رویم؟ کار ما بافلك عربده کار افتاد است تنگ با شد که به پیش شه و در ویش شویم همت آن ست که خود چاره گرخویش شویم در چنین حادثه صعب که برما افتاد چاره آن نیست که از عهد کهن داری یاد چاره آن نیست که بر رسم کهن طرح نهی مکتب و مدرسه هادرهمه اطراف و بلاد تاچه سودت دهد آن فلسفه عهد قدیم تاچه سودت دهد آن هیئت پارینه نهاد از عناصر سه و شصت آمده اينك به شمار توهمان در گرو آتش و آبستی و باد تاچه سو دت دهد آن شیوهٔ تعلیم قدیم که برویت در رزقی نتوانست کشاد دست بالاست هر آئینه ز زیرین بهتر این حدیث نبوی هست ترا رفته زیاد نبود وجه کفاف تو مگر هدیه و نذر نبود حاصل بخت تو مگر کبر و عناد نتوانی که خود از گوشه برائی وانگه عرض اسلام کنی در همه امصار و بلاد خود بفر مای ، کزین مشغله مقصود چه بود گروجود تو زیان نیست بگو سود چه بود اینکه بر مائده یورپ مهمان باشی حیف باشد اگر از جمله ایشان باشی حیف اگر از اثر فلسفهٔ مغربیان منکر فلسفۀ سنت و قرآن باشی «مسمر» ار شعبده جلوه دهد، سرنبنهی منکر معزهٔ « موسی عمران » باشی گفتهٔ « سولن » و آئین جهانبانی او بر زبان داری و بیگانه ز « نعمان » باشی از « هنیبال » صدافسانه و دستان گوئی جاهل ازمعرکه های « شه مردان » باشی قیصران را همه يك يك بشماری زآغاز بیخبر «ازعمر» و«حیدر» و«عثمان »باشی از خداوند جهان ، یاد نیا ری گاهی روز و شب خود به پرستاری سلطان باشی ور بپرسی که درین کارچه تدبیر بود دین و دنیا بهم آمیز که اکسیر بود گر چه این مرحله دشوار گذار افتاداست پای را کار درین راه به خار افتاد است ٥٦٦