Page 1673

شماره ( ششم ) سال دوم شعرای افغانستان ( ۲۳ ) بنگاه تو سپاه زمستان بغارتيد هم گنج شایگانت و هم در شاهوار معشوقگانت را گل و گلنار و یا سمن از دست یاره بربود از گوش گوشوار خنیا گرانت فاخته و عندليب را بشکست نای در کف و طنبور در کنار نوروز ماه گفت بجان و سر امیر تا چند گه بر آرم از ماه دی دمار گرد آورم سپاهی دیبای سبز پوش زنجیر جعد و سروقد و سلسله عذار قوس قزح کمان کنم از شاخ بید تیر از برگ لاله رایت و از برق ذوالفقار از ابر پیل سازم و از باد پیلبان وز بانگ رعد آئینه پیل بیشمار نوروز پیش از آنکه سرا پرده زد بدر بالعبشان باغ و عروسان مرغزار این جشن فرخ سده را چون طلای کان از پیش خویشتن بفرستاد کامگار گفتا برو بنزد زمستان بتاختن صحرا همی نورد و بیابان همی گذار مسمط آمد با نگ خروس مؤذن می خوارگان صبح نخستین نمود روی بنظارگان گه بکتف بر گرفت جامه بازارگان روی بمشرق نهاد خسرو سیارگان باده فراز آورید چاره بیچارگان قومو الشرب الصبوح يا معشر النائمين خوشا وقت صبوح خوشامی خورد نا روی نشسته هنوز دست بمی بر د نا مطرب سر مست را باز هش آورد نا در گلوی او بطی باده فرو گرد نا گردان در پیش روی بازن و گرد نا ساغرت اندر یسار باده ات اندریمین کرده گلوبر زباد قمری سنجاب پوش كبك فروریخته مشك بسوراخ گوش بلبلکان با نشاط قمريكان با خروش در دهن لاله مشك در دهن نحل نوش سوسن کافور بوی گلبن گوهر فروش وزمی اردی بهشت کرده بهشت برین چوك ز شاخ درخت خویشتن آویخته زاغ سیه بر دو بال غالیه آمیخته ابر بهاری ز دور است بر انگیخته وز سم اسب سیاه لولوتر آویخته در دهن لاله باد ریخته و بیخته بیخته مشك سیاه ریخته در ثمین ٥٥٢