Page 1547

شماره ( پنجم ) سال دوم رسین ( ۱۹ ) به بیچاره گان سیول رحم کن بلطف و كرم رفع این وهم كن بدر گاه تو روی آور ده ام ز رفتار دنیا بس آزرده ام یقینم با مدا دو اکرام توست امیدم بالطاف و انعام توست عدو نیست اگر رحمت تو بماست عدو را غم دهر اندر فضاست هرا نکو تو كل بذات تو کرد نباشد ورا بیم از گرم و سرد گدائی که شاهش توئی کی گداست گرش پای بوسند مردم رواست ز منعم نتر سم نه از قدرتش چو خاک بیابان برد قدرتش نفوس قلیلی ترا سا جداند ز آلاف چندی ترا عابد اند مرا در ته دل بود اعتقاد که خواهی شدن طرف اهل عباد کسانیکه در قتل ما ساعی اند بقبر سیه آرزو ها برند نه از زر نه از عمر خود برخورند چو موم از تف آذر از خود روند الهی مبادا که در خون طپند کسا نیکه ذات ترا سا جدند خدایان بیجان کفار را خیالات منفور اشرار را بفقدان خدايا نما آشنا که دیگر نه بینم بتان را بپا بسیرم ازین تاج و تخت اخدا ندارم مگر بنده گیت ادعا بمحفل گرم تاج از بر سر است به تنها ئیم تاج خاکستر است ندارم بجز گریه کار دگر ازین اشك دارم ثمر در نظر بدم منتظر روز ایثار را بدل داشتم ذوق بسیار را کنون گشته چون روز خدمت عیان بزودي گرفتم بکف نقد جان روم نزد مولا ی زردشتیان که در نعره باشد چو شیر ژیان دلش را نما نرم ما نند موم نسیمی بخیزان ز باد سموم کجا تر سم از قهر سیروس ندارم بدل هیچ گونه فسوس اگر فضل تو رهنمای من است نه خوفم زدیو و نه زاهر یمن است بلا را مسلط باعدا نما که دورند از راه نيك و صفا ٤٤٨